پيش بسوی ميهن

خدا، شاه، ميهن، کلام من است کنون بر شما، اين پيام من است

سپنتای هفت را، بگويم درود و دين عرب را بخواهم زدود

چو لخت آمدم من به اين بارگاه تن لخت و عريان، به گورم نما

همه ثروت و زينت و مال را نخواهم، اگر آرَد او قهقرا

مگر، مال و ثروت به تا کِی بُوَد؟ که از بهر او، آدمی بت شود

نه کاوه به ايران به ثروت رسيد نه آرش، کمان را به قيمت خريد

از آن دو، فقط شهرتی بس نماند

؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛

فرا آمد اکنون، زمان قيامی دگر چو سيمرغ ايران، گشود بال و پر

برای دفاع، از اهورا زمين به غرش در آمد، ژيان شير اين سرزمين

همه، جنگجويانِ عاشق در اين آب و خاک

سپرها هوا کرده اند، تا بگيرند جواب

فقط آرشی را، کنون لازم است که تا رهبر، اين دليران شود

و حجت به دشمن تمام است کنون

؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛

سپرها را ميندازيم و پرچمها برافرازيم

خدا اکنون کنار ماست و ميهن، بيقرار ماست

بس است شيون، بس است نفرت، بس است درد

بس است درد وُ ذلالت وَ طبِ سرد

بس است شبهای سردِ خانمان سوز بس است فتوای ملايان منحوس

به ميهن، نورِ کوروش را فشانيم چو ما، آزادگی را پاس دانيم

سوده از: عبدالرضا حيدری