پيام

چو نادانی به قدرت در بيايد همه ظلمت به ملت روی آرد

زنادانان بياموزيم پيامی که نادانی، ندارد جز تباهی

نصيحت دارمت، ملای موزی به دست خلق، چو افتادی تو روزی

تو در نار جهنم جايی گيری ز شيطان، در جهنم باج گيری؟!

غوطه ور در خواب و هذيانم نمودی عاشق آن دين و عصيانم نمودی

قهقرای ظلم شيطان را ستودی آتش اهريمنان بر ما فرودی

بر خدا، حق خدايی نفی کردی بر خودت ، پروردگاری حق بديدی

چرا مردم برايت موريانند لگد بر آن زنی تا جان فشانند

همين مردم تو را بر اوج بردند همين مردم تو را پايين کشانند

پيام حق به گوشت، هيچ و پوچ است ندای درد مردم، از برت چون خشم و جوش است

صدای آه و درد اين جوانان صدای آنهمه قشر يتيمان

تو ای نادان، تو ای ابله، تو ملا نزن زنجير به دست ملت ما

چو آن تخت و سرای قدرت تو ز خون مردم، آن گرديد مهيا

گمان داری، که تندباد وطن دربند کردی؟ گمان داری، که آن شير ژيان ترفند کردی؟!

پس بدان امّا، که چشم در طوفان گسستن، خواری است

پس بدان امّا، که جنگ با موج خروشان واهی است

پيام ملت ما اينچنين است قيام پارسيان ، خون آفرين است

دگر، چوبه دار را نی هراسيست دگر ميدان تير را نيست باکی

دگر شلاق و زنجير، دردمان نيست دگر، رفتن در گور مرگمان نيست