در ايران، قانون جنگل حاکم است؛ جنگلی که هنوز حيوانات وحشی حاکم بر آن، ترس می آفرينند.

در دنيايی که هر سالِ آن، موجب پيشرفت ميشود، در دنيايی که فقط در يک دهه، از تلگراف، به فکس و پست الکترونيکی رسيديم، بعضيها هنوز سعی دارند که اصول کهنه و پوسيده 1400 سال پيش را به مردم بخورانند.

دنيايی که پر از تفاوتهاست؛ گروهی آتش را نشانه جهنم و شيطان دانسته و گروهی ديگر، آنرا نشانه گرما، نور، محبت و عشق ميدانند.

فهميدگان، واقعيتهای دنيای اطراف را آنگونه که هست، ميبينند و گروهی خرافه پرست و کور ذهن، دنيای اطراف را بر اساس خيالات و خرافات خود تفسير کرده و به مغز کودن خود و اطرافيان اجبار ميکنند.

حداقل با خود نبايد تعارف کنيم و حقيقت را آنگونه که هست، دريافته و در راه زدودن باطلات گام برداريم و يکی از اين باطلات و غيرمعقولها، حکومت اسلامی ايران است.

سرنگونی اين حکومت، عامل دوباره بيدار شدن توانايی نيک انديشی و حقيقت گرايی ما ايرانيان است.

Babak tavakol

بابک توکل