دو سرحد و قطبهای يک انديشه، خطر آفرينند چون تعصب را به همراه ميآورند و هميشه بايد حق و معقول را در محدوده ميانیِ و در وسط يک انديشه و بدور از تعصب يافت و نه در قطبهای نهايی، تا بتوانيم از افراط و تفريط بر حذر بمانيم.

زمانی يکی از اين قطبها يعنی کمونيست( بی دينان)، بزرگترين خطر برای جهان بودند و هم اکنون قطبِ ديگر يعنی متعصبين مذهبی جهان را تهديد ميکنند.

حقيقت و معقول، در حد وسطِ اين دو قطب ميباشد و آن اينکه چه بی دين و چه متعصبينِ مذهبی، هيچکدام حق ندارند که اساسِ جامعه را بر پايه اين نوع از باورهايشان، خط و مسيری اجباری دهند و فقط جامعه ای آزاد، با باورهای ذاتیِ متفاوت، بدون برتریِ يکی بر ديگری است که ميتواند بهزيستی صحيحِ اجتماعی را برای همگان فراهم کند؛ جامعه ای آزاد که در آن، ديندار بودن و يا بی دين بودن، نه به کسی اجبار ميشود و نه از کسی سلب.

Babak Tavakol

جبهه نجات- بابک توکل